Shirley Schrijft | Een persoonlijk plekje op het web
13
Apr

Iedere week zit er een man bij de Hema in het restaurant. Althans, steeds als wij er zijn of langslopen. Hij komt met zijn tas met boodschapjes binnen en zoekt een plek in de hoek. Uit deze tas haalt hij een brood, pak melk en wat vleeswaren. Alles gekocht bij de Hema. Hij begroet alle medewerkers die hem inmiddels kennen, pakt bordjes, bestek, wat glazen en gaat zitten. Even later komt er iemand twee kindjes naar hem toe brengen. Deze kindjes hebben speelgoed mee, zeggen gedag en gaan zitten bij de man. Ze eten samen. De man smeert broodjes, schenkt melk in en samen hebben ze de grootste lol. Ze lachen, ze praten en ze kroelen. Als ik terug loop van het winkelcentrum naar huis zitten ze er nog steeds. Urenlang. Ooit ving mijn vriend eens een gesprek op tussen hem en iemand anders die daar ook zat. Hij vertelde dat hij op slechte voet stond met zijn ex-vrouw. Aan de hand van deze informatie en het feit dat we iedere keer hetzelfde ritueel zien, maken mijn vriend en ik ons verhaal. Een verhaal van een man die ooit eens iets ergs heeft gedaan en daarom alleen zijn kinderen op een openbare plek mag zien. Eerst onder toezicht, later alleen omdat het heel erg goed gaat. Als we hem een keer niet zien vragen we onszelf af wat er gebeurd is en of hij misschien weer de mist is ingegaan. Maar we baseren dat alleen op iets wat we zien en op slechts één gesprek wat we hebben gehoord. We trekken te snel conclusies en hebben te snel een oordeel. Wij, mijn vriend en ik. Maar ook anderen.

Met persoonlijke blogs is het eigenlijk precies hetzelfde. We delen de informatie die we willen delen, laten ons zien van een kant die we willen laten zien en aan de hand van deze informatie vormen anderen een beeld bij ons. Maar is dat eigenlijk allemaal wel waar? Misschien maken de bloggers het geheel wel mooier dan dat alles is. Of wordt de helft achterwege gelaten waardoor een verhaal slechts gedeeltelijk waar is en de bezoekers gaan aanvullen wat er gebeurd zou kunnen zijn. Misschien moet er wel íets gedeeld worden om een situatie uit te leggen of een voorbeeld te kunnen geven maar kiezen de bloggers ervoor om het slechts voor de helft kenbaar te maken omdat de andere helft te privé is. Misschien is alles wel niet zo zwart wit als dat men denkt. Want is die man wel een slechte vader waardoor hij zijn kinderen alleen op een openbare plek mag zien? Zijn het überhaupt zijn kinderen? Wie weet vinden ze het gewoon gezellig bij de Hema. Wie weet is dat wel hun wekelijkse uitje en is er voor de rest niks aan de hand. Er mist informatie die wij stiekem helemaal niet kunnen en mogen aanvullen. Maar we doen het toch. Om het interessant te maken voor onszelf en om ons beeld kloppend te maken. Ik maak me er net zo schuldig aan als alle anderen.

Ondanks dat ik stiekem enorm nieuwsgierig ben en het liefst een gesprek met deze man aan ga, laat ik hem zijn gang gaan. Ik ga niet naar hem toe om hem het hemd van het lijf te vragen, ik ga niet naar hem toe om hem zwart te maken en ik ga ook niet naar hem toe om te zeggen wat ik denk. Ik laat deze man met rust, laat hem genieten met de kinderen en ga gewoon door met het afmaken van het verhaal in mijn hoofd. Want soms hoeven dingen niet uitgesproken te worden en kun je iets voor jezelf houden. Je mag denken, je mag een verhaal maken en je mag zelfs een oordeel hebben. In je hoofd, voor jezelf. Zonder iemand anders er lastig mee te vallen. Offline én online. Maar waarom doen we het online dan wel?

Ik ben iemand die altijd commentaar heeft. Ik zit voor de tv en heb het over de persoon met ‘de grote neus’, ‘het lelijke haar’ en zelfs over ‘dat pestkind’. Op Twitter geef ik mijn mening over programma’s en neemt mijn klagelijke hersenhelft het roer over. Tot ik opeens zelf een hoop narigheid over me heen krijg. Tot het moment dat mensen zich een beeld van mij hebben gevormd wat totaal het tegenovergestelde is van de werkelijkheid. En dit alles wordt gebaseerd op dingen die ik vertel. Op dingen die ik niét vertel. Op dingen die ik doe en op de berichten die ik schrijf en plaats. Ik vind het stiekem heel vervelend en word er af en toe een beetje naar van. Ik word er stil van en het kan me soms dagenlang bezighouden. Wat mensen over me schrijven, hoe ze reageren op berichten en hoe ze een mening vormen terwijl ze me helemaal niet kennen. En dat alles gebaseerd op de dingen die ze weten, om het vervolgens als verhaal aan te vullen in hun hoofd. Vanaf nu probeer ik erop te letten want ik doe het zelf ook. Ik vorm een mening over iemand die ik helemaal niet ken en zet dit nog online ook. Ik ga proberen om mensen niet zo snel te bekritiseren terwijl ik ze helemaal niet ken. Ik reageer niet op blogs als het geen toegevoegde waarde heeft of als ik het niet mooi vind wat iemand draagt. Die persoon heeft namelijk niets aan deze mening, aan mijn oordeel. Het blijft in mijn hoofd. Ik hou het voor mezelf. En ik hoop heel hard dat andere mensen met me mee doen. Zich online hetzelfde gedragen als offline. En toch, heel stiekem, ben ik weer benieuwd naar aankomende week, als ik weer een bezoekje breng aan de Hema.

13
Apr

Ik heb Styleguide en ik heb Mommy To Be. Twee geweldige sites waar ik mijn ei op kwijt kan. Althans: mijn ei over mode en mijn ei over het moederschap. Maar wat moet ik met persoonlijke hersenspinsels? Met teksten die ik stiekem op alle twee de sites niet kwijt kan? Ik kan ze schrijven in mijn dagboek maar ook daar vind ik ze niet geschikt voor. En daarom miste ik Shirleyschrijft. Mijn plekje voor artikelen die over mij gaan, over dingen waar ik tegenaan loop, over dingen die ik wil delen of die ik gewoon van mijn hart moet. Persoonlijke stukken die nergens anders passen dan hier. Geen site waar je iedere dag iets op kunt verwachten. Of misschien wel als daar de inspiratie voor is. Gewoon een blog van iemand die houdt van schrijven en regelmatig in de pen (achter het toetsenbord) kruipt om te typen en te zien waar het schip strandt. Columns, verhalen, vakantie-ervaringen, persoonlijke issues, leuke films of cd’s die ik heb gezien en geluisterd. Een mix van alles, maar wel helemaal Shir. Niet op Styleguide, niet op Mommy To Be maar op Shirley Schrijft. Mijn virtuele dagboek. I’ll be back!